Week II – Puebla

“Een opgever wint nooit en een winnaar geeft nooit op” – Michael Pilarczyk –

28-11-2022: Maandagochtend hetzelfde ritueel weer en vanmorgen mijn blog een beetje bijgewerkt. Gezellig met Koen gesproken, hij was uiteraard alweer op de terugweg van zijn werkdag naar huis terwijl wij nog aan de dag moeten beginnen. 7 uur tijdsverschil is best veel en af en toe vergeet ik het even, zoals ik de laatste tijd wel meer vergeet, verdraai of mij verspreek. Ook de nachten zijn vreemd, ik droom zo raar; ik ben op plekken die ik niet ken, omgeven door mensen die ik niet ken, af en toe komt er iemand voorbij uit een ver verleden waar ik nooit meer gedacht heb, het is altijd donker en vooral heeeeel raar !! Ik wijt het maar aan het gif wat in mijn lichaam zit.

29-11-2022: Dinsdag

Vandaag is het ook weer een soort D-Day !! Mijn haar gaat eraf; vanmiddag komen er kappers naar de COR om onze koppies kaal te scheren. Mijn haar zit er nog best goed in maar het schijnt niet zolang meer te duren en in het kader van de aankomende 2e chemo-sessie wordt uit voorzorg en hygiënisch standpunt onze haren geknipt&geschoren.

Ik zie hier zoooo tegenop; je haar is toch een groot deel van je identiteit en er wordt niet voor niets gezegd “als je haar maar goed zit” ! Ik heb vanmorgen mijn haar voor de laatste keer gewassen (voor een lange tijd) en een beetje afscheid genomen van ze door ze goed in te shampooën en te verwennen met een lekker geurende conditioner.

Voor nu ga ik eerst weer naar de “prikpost” , ontbijten, we hebben nog een ochtendprogramma op het dakterras, om 12.00 uur een zoom-meeting met de artsen over de pic-lijn (nekcatheter) die as donderdag in het ziekenhuis geplaatst gaat worden en dan om 14.00 uur de kapper 😐

***** Even nog een kleine mededeling van mijn kant: “Ik lees al jullie lieve berichtjes/reacties in mijn blog maar ik zal ze, nu ik in Mexico ben, niet altijd meer kunnen beantwoorden maar weet wel dat ik het hartstikke fijn en warm vind om ze te lezen” ******

30-11-2022: Woensdag

De laatste “relax-dag” voordat morgen het programma van de behandeling weer verder gaat. Sinds gisteravond heb ik pijn in mijn heupen/rug vanwege het opwekken van de stamcellen; ik heb er vannacht wat slecht van geslapen maar ik weet ook dat het een goed teken is in het proces.

Om 12.00 uur haalde Lorenzo ons weer op voor nog een tourtje met de bus door Puebla; deze keer liet hij ons de Grote Piramide van Chocula zien. Deze archeologische vindplaats is de grootste piramide in volume ter wereld; het is tevens een gigantisch precolumbiaans complex.

Lorenzo verteld er vol passie over en wij schieten foto’s vanachter het glas want we mogen helaas de bus niet uit.

Vanuit de Piramides tourde Lorenzo weer richting de oude stad van Puebla; omdat wij zondag hier niet echt tot de kern konden komen vanwege een marathon, wilde hij ons de pracht en praal van de stad niet onthouden. En hij zei geen woord teveel ……… wauwwwww wat een prachtige stad!

01-12-2022: Donderdag

Vandaag gaat de procedure van het behandelplan verder; ik ben vroeg opgestaan want om 7.00 uur wordt er alweer geprikt en om 8.00 uur zal groep 1 (waar ik inzit) naar Hospital Puebla vertrekken. Vanmorgen wordt de catheter (de neklijn) onder narcose geplaatst. Uiteraard ben ik best een beetje gespannen maar zoals ik steeds tegen mijzelf prevel, “Irma dit doe je voor The Good Cause”

Later zal ik er meer over schrijven ……

….. er zijn inmiddels een paar dagen voorbij gegaan en ik zal verder gaan waar ik gebleven ben maar niet voordat ik eerst over het onvermijdelijke ga schrijven, mijn haren.

Twee geweldig lieve Nederlandse dames, we kenden elkaar tot 21 november niet maar door het lot maak je snel vrienden, hebben mij vorige week dinsdag door een heftige middag geholpen. Esther uit Goirle, caregiver voor een goede vriend van haar en haar man en Diana uit Kapelle, caregiver voor eigen haar man Dennis, zij hebben mij deze middag mentaal gesteund en waren er gewoon voor mij …..

Er werd een “shavingparty” gehouden, weinig party aan by the way, twee dagen voordat iedereen voor de zwaarste dagen stond omdat we na de 2e sessie chemo de haren echt gaan verliezen. Ik zag er enorm tegenop en de dames zagen dat aan mij en zeiden al dagen van te voren “Irma wij zij er voor je en steunen je”” Hier komt dan de foto van Before & After ……

Zo deze is eruit, zo zie ik er voorlopig uit en ik weet ook dat in het hele proces dit ondergeschikt is maar hey, ik blijf wel een vrouw 🙂

01-12-2022: Donderdag

Zoals eerder gezegd, vertrokken we vroeg richting Puebla Hospital, hier zal de catheter (neklijn) onder een lichte narcose .worden ingebracht. We arriveerden in een super-de-luxe ziekenhuis waar de Christmas trees & bells ons groots uitnodigden in de enorme hal.

Ik werd naar een privé-kamer gebracht met ook daar alles d’r op en d’r an …. 🙂 Na een uurtje van wederom allerlei standaard onderzoekjes werd ik de kamer uitgereden en naar de operatie-afdeling gebracht. Lang verhaal kort ….. dit ging rapido rapido; ik lag even in een heerlijk roesje en bij wakker worden zat de piclijn erin. Terug naar de privé-kamer en toch even bijkomen van het roesje met een klein ontbijtje. So far stap 1.

Voor vandaag heb ik hetgeen in de voorbereiding van het laatste deel van de behandeling gehad.

02-12-2022 Vrijdag:

Ik word in alle vroegte (6.00) al geprikt op mijn kamer; deze bloodsample moet een beeld geven of er straks om 8.30 uur voldoende nieuwe stamcellen zullen zijn om te oogsten. Fingers crossed want ik wil niet van de vaste agenda afwijken.

….. 9.00 uur Gelukkig kan het stamcellen oogsten beginnen dus we worden weer in het busje naar Clinica Ruiz gereden en wederom lig ik een aantal uren aan weer een ingenieus apparaat. De nieuwe opgewekte babystamcellen worden nu bij mij weggenomen voordat de 3e en 4e chemo hier achteraan van start zal gaan.

Het wordt een lange dag vandaag, na het oogsten gaan we heel even terug naar de COR om een kleine, lichte lunch te eten want om 14.00 uur zal ik weer aan de chemo moeten. Ik zie er vreselijk tegenop gezien mijn eerste ervaring van sessie 1&2 van week I en bereidt me deze keer toch anders voor dan de eerste keer. De electrolite laat ik per definitie staan en zal alleen water drinken maar geen slokken achter elkaar maar ik nip eraan. Verder heb ik een tip van één van de Nederlandse medestrijders hier gehad; hij had veel baat bij het eten van vóór en na de chemo van ananas. Deze tip gebruik ik nu ook in de hoop dat het mij helpt om beter door de 3e en 4e chemo te komen. Maar eerst moeten wij wederom afwachten of er vanochtend voldoende stamcellen zijn geoogst; als dit niet het geval is, vertraagd het de boel weer en kan ik morgen opnieuw hiernaartoe.

Maar gelukkig hier ook weer positief nieuws, ik heb 751.000.000 stamcellen gegeven en dat ik meer dan voldoende !! Om 14.00 uur is het dan weer voor 4 lange uren aan de chemo en rond 19.00 uur is het voor vandaag gedaan. Het gaat goed, ik voel mij redelijk goed, beetje hoofdpijn en klein beetje weeeïg in mijn buik maar daar hebben ze weer wat voor en dat krijg ik nog ingespoten voordat het infuus wordt los gekoppeld. Aan eten moet ik niet denken maar Clemens eet nog wat in het restaurant van de COR en ik ga die avond vroeg slapen.

03-12-2022: Zaterdag:

De nacht goed doorgekomen, thank God !!! ik ben niet ziek geworden ….. op naar de laatste gifdosis. Om 9.00 uur zitten we met onze groep 1 (die inmiddels nog maar uit 4 personen bestaat want Sam ligt in het ziekenhuis vanwege een andere oorzaak 😐 ) aan de laatste 4 uur chemo en we houden de moed er goed in met elkaar. In mijn groep zit Anna 42 jaar, uit de VS, zij werd vorig jaar december gediagnostiseerd met MS nadat zij kort daarvoor het C-vaccin heeft gekregen. Anna is boos, verdrietig en doet alles om weer een beetje de oude Anna te worden. Miriam, net zo oud als ik, Nederlandse vrouw uit Soest heeft al langere tijd MS en sinds januari uitbehandeld in Nederland en ook zij hoopt nog wat meer kwaliteit van leven te behouden na deze behandeling. En dan de Duitse Tanja, dat is ook een kanjer, ze is moeder van een jongen van 11 jaar, ze is hier helemaal alleen en dat betekent dat er 24/7 een caregiver vanuit de kliniek bij haar is. Echt een sterk mens !! Dan voel ik me zo gezegend dat ik dit niet alleen hoef te doen en dat Cle bij me is en hij zich als een volleerde caregiver heeft ontpopt -;) !!