Week IV – Puebla

De reis van de ziel …

“Het mooie van vertrekken is dat je altijd weer kunt terugkomen. Eerst droom je van het vertrek, daarna van de reis, om vervolgens te verlangen naar het terugkomen op de plek vanwaar je bent vertrokken. Geniet van de droom, geniet van de reis, geniet van de thuiskomst. En ontdek dat je geluk altijd daar is waar jezelf bent” – Michael Pilarczyk –

11 december Zondag:

Eindelijk een prima nacht geslapen, knapt een mens ook van op! Vanmorgen alweer vroeg uit de veren voor de dagelijkse check-up en injectie en deze keer ook maar eens melding gemaakt van mijn niet ophoudende bloedneus. Heel vervelend, ik moet veel snuiten (??) en dat gaat iedere keer gepaard met bloed. Paco zou dit met de arts bespreken en hij komt er later op de ochtend bij mij op terug. Hij geeft aan dat ook dit in deze fase van mijn herstel een veelvoorkomend iets is in combinatie met de airco waar ik bijna de hele dag in verkeer. Okay, no worries dus ……. zal ook vanzelf weer overgaan, er zijn ergere bijwerkingen, deze kan ik aan!

Gelijk van de gelegenheid gebruik gemaakt om met Paco even mondkaploos op de foto te gaan voor mijn blog. Ik heb hem erover verteld en laten zien en hij vind het leuk om erin opgenomen te worden, zoals bijna iedere vriendelijke Mexicaan die hier werkt. Deze mensen zijn bijzonder goedlachs, vriendelijk en empatisch, wat wil je nog meer als “patiënt”.

Sinds vanmorgen vallen ook de stoppeltjes uit; de chemo doet dus echt wel zijn “werk”. Verder had ik een tip van Manuela (MS strijdster uit Enschede, zij zat hier vorige maand) gekregen, neem plakband òf duck-tape mee en dep de stoppeltjes op deze manier weg. Zo heb ik dat deze ochtend ook gedaan en het resultaat is nu een bijna glanzende biljartbal. Van Birgit ontving ik vóórdat ik naar Mexico afreisde een mooie, zachte shawl en deze heb ik vandaag om mijn blote hoofd geknoopt.

12 december Maandag:

Vandaag niet zoveel te melden; mijn bloedwaardes waren nog niet voldoende gestegen; ze zitten nu op 2400 en ik moet 4000 scoren dus nog een dag in quarantaine. Vanavond krijg ik een extra mobilizer injectie en morgenochtend weer bloedprikken ……

13 december Dinsdag:

Na de extra injectie van gisteravond, een zware nacht met veel hoofdpijn en weinig slaap, werd er vanmorgen weer bloed geprikt. Om 10.00 uur kreeg ik dan eindelijk het verlossende telefoontje dat mijn bloedwaardes waren gestegen naar 29.000 !!! Dat betekent meer dan voldoende dus rapido ….. rapido klaarmaken want ik moest weer met Lorenzo mee in het busje naar Clinica Ruiz. Hier aangekomen werd ik door Lupita, ook weer zo’n bijzonder lieve verpleegster aan het infuus gekoppeld. Zij gaf mij tevens een klein slaapmiddel via het infuus vooraf dus ik heb tijdens de 4 uur durende Rituximab heerlijk liggen tukken. Lapita friemelde op een geven moment wat aan mij arm, ik werd wakker en vroeg “something wrong?” …. “no, no, no, Irma” , zei ze met een grote lach …..”it’s finished” !!

Ondanks dat ik nog steeds moe ben, hoofdpijn heb en nog geen zin in eten heb, ben ik zooooo opgelucht dat ik de behandeling gehad heb ….I did it !!!

Ik mag weer vrij gaan en staan waar ik wil, de quarantaine-fase is nu voorbij voor de rest van de week kan ik weer eten in het restaurant (de afgelopen 10 dagen werd het eten in het appartement geserveerd) en ik kan weer wat meer gaan genieten van het zonnetje op het dakterras en vooral bijkomen van deze rollercoaster!! Het moet nog even indalen dat alles hier nu afgerond is, geen prikken meer, bij thuiskomst nog wel een geruime tijd medicatie maar ik hoop zo dat dit zware traject mij brengt waar ik voor gevochten en getraind heb en dat mijn lijf er nu goed op gaat reageren en naar gaat handelen.

Betekent nog niet dat ik straks thuis overal weer naartoe kan maar daarover zal ik later nog iets meer vertellen want mijn immuunsyteem is nu volledig ge-reset, dus kwetsbaar en dit zal eerst weer op niveau moeten komen.

14 december Woensdag:

Clemens is vandaag jarig; rare dag natuurlijk om een verjaardag te vieren maar toch voelt het wel als een “feestdag” want hij is jarig en mijn behandeling zit er definitief op. Ik heb gisteren na het infuus veel geslapen en voel mij vandaag topfit !!

Heerlijk naar buiten geweest (lees: dakterras 🙂 we mogen hier nog steeds niet uit de bubbel) maar het uitzicht is weer even anders en er zijn inmiddels meer patiënten die de behandeling hebben afgerond dus er is ook weer meer reuring en vooral veel opgeluchte gezichten met het vooruitzicht dat we aan het einde van deze week allemaal naar huis vertrekken.

15 december Donderdag:

Het slapen blijft voor mij echt “een ding”, de eerste paar uur gaan nog wel maar vanaf een uurtje of 1.00/1.30 uur ben ik (bijna) iedere nacht klaarwakker; iets leukers kan ik er niet van maken dus ik kom de uren door met wederom een puzzel, het nieuwste boek van Tatjana de Rosnay of doodgewoon filmpjes kijken op mijn mobiel. Het wordt hoogtijd dat we naar huis gaan, naar de jongens, ik heb ze vooral de laatste week enorm gemist.

Ik rol vandaag het rolgordijn van mijn slaapkamer op en zie zoals iedere ochtend weer de vulkaan in al zijn grootheid; iedere dag was het anders net zoals mijn lichaam tijdens dit traject iedere dag weer anders voelde …….

Vanavond hebben we met een aantal HSCT-strijders een soort van afscheidsborrel op het dakterras gehouden. Bert een Nederlandse care-giver van zijn vrouw Miriam, zorgde voor een gezellige playlist met lekkere meezingers en onder het genot van een klein hapje/snackje en een drankje hebben we nog een leuke avond gehad met elkaar.

16 december Vrijdag:

De laatste dag !! Finaly ….. inpakdag 🙂 We hebben het vanmorgen eerst rustig aan gedaan, laat ontbeten en om 11.00 uur was er een foto-momentje met alle Nederlanders en hun care-givers. Even leuk om dit vast te leggen met elkaar want we hebben hier een maand met elkaar toch lief & leed gedeeld en vooral elkaar gesteund en gemotiveerd dus hoe dan ook, dat schept toch een band. Met mijn medestrijders, Miriam, Dennis, Nicole en Igor vliegen we morgenavond allemaal in dezelfde vlucht naar huis, op weg naar een gezonde, nieuwe toekomst!!

De care-givers hebben nog even een leuke middag met elkaar ….

Afscheid van iedereen is vandaag “het ding” … tijdens de lunch ook even een klein fotomomentje met Jesùs van het restaurant; hij verwelkomde ons iedere dag met zijn grote Mexicaanse glimlach ,die helaas altijd achter het mondkapje zat maar ondanks dat zag je deze toch door zijn vrolijke bruine ogen. Hij zei in de eerste week tegen Clemens, “wij dachten dat jullie een Hollywood koppel waren, want jullie zien er altijd zo goed gekleed uit”‘ ….. wij keken elkaar aan en kwamen niet meer bij van het lachen en zeiden “ja, voor Mexicaanse begrippen”….. maaar we konden deze wel mooi ‘in de tuk steken’ :-))

Voordat ik vanmiddag met het grote inpakken ga beginnen neem ik het er nog even van want overmorgen zal het oude vertrouwde Nederlandse koude ons weer verwelkomen op Schiphol, ik moet zeggen, ook daar kijk ik zelfs naar uit 🙂

Mijn volgende blog zal weer vanuit huis zijn …….